Vandaag gaat het over hangmat.


Op beelden uit warme landen zie je vaak mannen (jazeker, wel altijd mannen!) langwijlig in hangmatten hangen, de ogen doelloos op de camera gericht, een been slap over de rand, het andere lichtjes opgetrokken, een arm naar beneden tot bijna op de grond, de andere bij de mond, klaar voor de volgende trek aan een sigaret. Zoiets. En zoiets, niks doen, zeker weten dat je echt niks hoeft te doen, je daarover niet schuldig voelen, zoiets zouden wij in ons rijke westen ook wel willen. Midden in een duistere, koude, slapeloze winternacht kun je ze op internet kopen, de hangmatten. Te kust en te keur. En worden ze gebracht door een overhaaste koerier die dezer dagen voor hangen in matten overduidelijk geen tijd heeft. Hoewel het een origineel Kerstcadeau oplevert, moet het grote genieten even wachten op je ‘Ja, wij gaan straks ook opwarmen op de Canarische’ moment. Eenmaal aangekomen op de zonnige breedtegraden van het zuiden slenter je na de rosé lunch in korte broek op slippers naar je mat en zak je weg in de koelte onder de bomen, licht schommelend, schaduw-zon, schaduw-zon, net zo lang tot het mist in je hoofd en in je ogen en je langzaam wegzakt in de peilloze diepte van het niets, zonnebril nog aan de vinger van je hand die buitenboord hangt, laatste teken van je aanwezigheid op deze aarde. Voorwaar een mooie gedachte, zo met de feestdagen voor de deur.


  • Facebook B&W