Vandaag gaat het over vertrouwen.

De zin die ik me van sociologie tijdens mijn studie het scherpst herinner, vertelde dat een vertrouwensmaatschappij plezieriger, soepeler en goedkoper is dan een samenleving waarin het wantrouwen overheerst. Die boodschap kreeg ik als 18-jarige geserveerd in een maatschappij die nog vol vertrouwen was. 'Touwtje uit de brievenbus,' zoals Jan Terlouw zegt. Ik heb dus een flinke afdaling meegemaakt en daaraan zelf, door doen of laten, bijgedragen, helaas. Wat hebben we uit onze handen laten vallen? Dragen we schuld of is het de tijd, de ontwikkeling van technologie en wereld? We weten het niet. Het gebeurde gewoon. Zo van: als er gevlogen kan worden, ga je vliegen, verbruik je brandstof, maak je CO2 aan, ontdek je spullen in den vreemde, ga je handelen, weer meer brandstof, word je rijker, meer verbruik, meer warmte in een groter huis, meer...en zo verder. Met de blik op het greener van elsewhere verdwenen je buren en de publieke ruimte uit zicht, jaar na jaar, beetje bij beetje. Met toenemend wantrouwen in alles als gevolg. 4e actiegroep 'Grootouders voor het klimaat' wil hier - schuldbewust - iets aan doen. Een betere wereld voor onze kleinkinderen, zeggen ze. En ze beginnen met fietsen, oorwarmers breien, voorlezen op school en demonstreren met kartonnen kleinkinderen op het Binnenhof. Ik vertrouw ze. Maar dat is het dan ook.