Vandaag gaat het over verveling.


Omdat ik twaalf dagen ziek ben, luister ik veel meer dan gewoonlijk naar de radio, spel ik de kranten en hang ik bij de televisie. Terwijl ik me moedeloos bekommer om mijn kleine kwalen en hun oplossingen (tissues, tissues) lees ik lange artikelen vol dreiging en waarschuwing met een hoog ‘I knew it and I told you so’ gehalte, hoor ik opgewonden stemmen die onze ondergang voorspellen en zie ik ronde tafels vol strakke gezichten die somberen over ‘de toekomst van onze beschaving'. Allen herhalen eindeloos hetzelfde doemrijtje: crisis, werkloosheid, Trump, banken, elite, boze witte man, terrorisme, vluchtelingen, klimaatverandering. Oplossingen hebben ze niet, maar de zin om op te draven voor probleemanalyse is groot, want wat is er niet heerlijker dan in een warme studio met wijn en nootjes de deur van onze toekomst dicht gooien? Nou fijn. Ik hoor het woord 'nucleair conflict' vallen en ik zie ze met getuite lippen het woord 'burgeroorlog' vormen. Wat? In Europa? Ja, zou zo maar kunnen! En ze vouwen devoot de handen bij het benoemen van hun ‘selffulfilling prophecy’. Ineens begint het me te dagen. Ergens heel diep in hun diepste zelf verscholen zit de geheime wens om onderdeel te worden van een grote kladderadatsch. De knal die een einde maakt aan de vrede die hen verveelt. Want dat is de oplopende trits die ons misschien nog wel het meest bedreigt: verwend, verveeld, verdwaasd. Hoogste tijd voor een goed muziekprogramma. Meer kerstliedjes.


  • Facebook B&W