Vandaag gaat het over griep.


Zou er eigenlijk een land zonder griep bestaan? Laten we daar heen gaan. Wat een mensonterende klere aandoening is dit toch. Nauwelijks ben je terug in deze drassige moerasdelta waar de duisternis van november het laatste restje optimisme opslokt, of men begint overal om je heen te hoesten, te proesten, te snuiven en te snuiten. Grote vrachtwagens vol strepsils, anti-grippines, paracetamols, hoestdranken en tissues, veel tissues laden uit bij de drogisterijen en apotheken. Lange rijen rochelende bejaarden verzamelen zich voor de deuren van de huisartspraktijken, vol verlangen naar de griepprik die mogelijk verlossing brengt. Maar al op de weg naar huis loopt daar tergend traag en jeukend de eerste druppel uit je neus. Te laat! Het linkeroog wordt nattig, een al te bekende scherpte maakt zich meester van je keel. Voor je het weet zul je van een aangename, zelfbewuste verticale mens verworden tot een horizontaal zielig hoopje snot, zwetend en zwoegend tussen de lakens, continu tastend naar de Kleenex balsem doos, koortsachtig meegevoerd naar dromen vol bedrog van zonzachte bloemeneilanden en frisse wandelingen in sappige bergweiden. Toegegeven, dat is dan wel weer even fijn.


  • Facebook B&W