Vandaag gaat het over baard.


Ik krijg er een steeds grotere hekel aan om mezelf 's ochtends te scheren. Maar ik doe het wel. Want ik wil geen baard. Baarden zijn niet meer voor oud, de jeugd heeft ons de baard ontstolen. Eigenlijk is het jammer dat zij met haar een huid verhullen die nog straks is en de jonge man zijn fraaie trekken, zijn kracht, zijn persoonlijkheid geven. Baarden vervormen. Baarden unificeren. Zet een elftal baarden naast elkaar op rij en je ziet de een voor de ander niet meer. Is dat dus wat ze willen, al die jonge kerels die ineens, als op afspraak, een baard lieten staan? Gelijkvormigheid? Gelijkheid? En dat uitgerekend in een tijd dat de islam met zijn baarden cultuur ons te na komt? Jazeker, wij lieten in de jaren zeventig met eenzelfde massaliteit onze haren groeien, en heus niet alleen als uiting van verzet tegen onze ouders. Je liet het groeien, hoe vlassig en vies ook vaak, omdat je mee wilde doen, omdat je je niet met een 'ouderwets kort koppie' wilde afzonderen van de groep. Zo is het nu natuurlijk weer. Jij een baard, jij, mijn collega, mijn vriend, mijn peer, dan ik ook. Alleen, wie begint? Waar komt het vandaan? Is het de nieuwe stoerheid? Anders zijn? Maar waarom nu? En waarom een baard? Bescherming tegen de vuige wind van de tijd? En wat vinden al die mooie, jonge vrouwen er van? Vinden ze dat harige begraven van hun lippen lekker of accepteren ze het onvermijdelijke? Ik wil het weten. Wie het weet, mag het zeggen. Graag!


  • Facebook B&W