Vandaag gaat het over kies.


Bij de tandarts heb je niks te kiezen. Als je een gaatje hebt moet er geboord en gevuld worden. Omdat er nu eenmaal niets erger is, omdat je nu eenmaal nooit harder tegen de muur loopt dan met razende kiespijn. Eenmaal die ziedende klop op je wang en je doet een moord voor de stoel van de tandarts. Mijn C2 (linksboven achter) bleek ineens om onverklaarbare redenen een pocket van 11 millimeter te hebben. Als enige van de 32! Balen. En erger: niet meer te redden. Zei ook de kaakchirurg in het ziekenhuis die ik om een second opinion vroeg. Het is maar een kies, maar als je 'm 60 jaar hebt, voelt het toch als een afscheid, als een groot gemis. Zeker na het trekken. Wat een gat. Zoals een jongen trekt naar z'n meisje, zo trekt je tong keer op keer naar de grote leegte die voor de prijs van een tweedehands Suzuki Alto over een paar maanden gevuld gaat worden met een implantaatje. Hoe hoger het bedrag, hoe verkleiner het woord. Ik kreeg m’n kies met z'n drie stevige wortels in een paarse feestverpakking mee naar huis. Voor de kleinkinderen. Kijk jongens, opa’s kies. En zonder verdoving he! Waar blijft m’n kwartje?


  • Facebook B&W