Vandaag gaat het over vannacht.

Vannacht vloog ik als Tromp weg uit het land van Trump. Ik wist dat toen nog niet, kon ook niet geloven dat ‘it was about to be’. In een luidruchtige Boeing 747 werd ik gewekt door een onverstoorbare KLM piloot die omriep dat ‘de heer Trump had gewonnen van mevrouw Clinton.’ Ik voelde een schok door de katterige rijen gaan. Of was dat maar een idee van iemand die zijn eigen shock projecteerde op alle Henk’s en Ingrid’s om hem heen? Bij het vertrek uit Miami in de vroege dinsdagmorgen werden mijn vrouw en ik op topniveau ingecheckt door David Washington van American Airlines, een grote, opgeruimde, zwarte Texaan die na wat wederzijdse grappen in mijn paspoort keek en zei: ‘You are the only Trump I would ever vote for.’ Zijn landgenoten dachten daar dus anders over. Afgelopen zaterdag ontstonden bij ons de eerste echte breuken in ons vertrouwen op het goede verstand van de Amerikanen. We zaten aan een eettafel in Boynton Beach, Florida met middle class blanken naast een echtpaar dat allebei veertig jaar met hart en ziel onderwijzer was geweest. Beiden toonden zich fel voor Trump. Beiden hadden veel meer emotie dan argumenten. Zoveel zelfs, dat de vrouw siste naar haar pro-Hillary vriendin. Mijn vrouw en ik schrokken er van. Nu is de hele wereld in schrik.