Vandaag gaat het over extravagantie.

Ik zie het dure horloge als metafoor voor de extravaganties van Miami. In het Design Centre in Down Town schuilen we onder een chique luifel tegen een buitje. Een prachtige vrouw stapt uit de wondere wereld van IWC horloges en nodigt ons binnen voor koffie. Bij gebrek aan klanten raken we in diep gesprek over het leven en de liefde. Serena Palmerini is een geboren Italiaanse die jaren in Nice en Parijs heeft gewoond. Dit jaar vloog ze op impuls naar Miami om na veel aarzeling toch voor haar Fabrizio te kiezen. Maar hoe lang ze hier blijft? 'I follow the sun,' zegt ze, 'mijn vrienden noemen me niet voor niets 'Gipsy'. En ze geeft ons een baaibrede smile. Op tafel komt het jubileumhorloge waarvan er bij gelegenheid van het eeuwfeest van de firma IWC 27 zijn gemaakt. Dit is nummer 6 en ze gespt het bijna teder om mijn licht trillende pols. Toch maar even vragen wat het kost. Ik mag raden. Ok, niet kinderachtig zijn: 60.000 dollar. Warm! 57.000! De eerste 3000 verdiend. We leggen de fraaie kolos terug in z'n kluisje. Ze maakt een foto van mijn horloge, 20 jaar geleden gekocht bij een oude man in een steegje in Avignon. Voor 60 gulden. 'It's beautiful and special,' zegt ze. 'Ruilen dan?' Ze lacht en begeleidt ons naar de deur. Daar staat een net iets te chique type ongeduldig te wachten. Type dure horlogekoper. Type Miami Vice.