Vandaag gaat het over jazz.


Terwijl in de fameuze maar door massa toerisme danig verloederde French Quarter van New Orleans de jazz is overgenomen door supersoepele soul en knoeperharde rock (overigens wel van zeer hoge kwaliteit) kun je in Frenchman Street nog altijd terecht voor onversneden blues ('I feel I'm guilty, I cannot stand myself') en loepzuivere jazz. Wij schuiven aan bij een dolenthousiaste meute in de overvolle Spotted Cat waar elke dag tussen 2 en 2 drie bands vier uur achter elkaar door spelen. Vol ongeloof spoelen we na anderhalf uur volop genieten met duizenden anderen door de straten die vanaf een uur of negen in de zwoele, donkere avond van alle kanten gevuld worden met honky tonk, jazz, blues, pop, rock, soul en dixieland. Vanaf de Franse balkons werpen uitgelaten partygasten veelkleurige plastic halskettingen naar beneden om ons geluk en voorspoed te wensen. Want dat is het meest bijzondere: net zo frank en vrij en energiek als goeie jazz hoort te zijn, is de sfeer onder de mensen, die lachend en groetend ('houawyaguys') de nacht ingaan. In een herrijzend New Orleans is het spook van Katerina ver weg en de herinnering aan de warmbloedige trompet van Louis Armstrong dichtbij.


  • Facebook B&W