Vandaag gaat het over perceptie.

Vanuit het Hollandse denk je aan New Orleans als de verloren stad, verzopen en weggevaagd door Katrina met achterlating van honderdduizenden daklozen, een moerasplek des onheils, aankondiging van wat de klimaatverandering ons gaat brengen. Als je er dan toch heen gaat, vind je het spannend, ben je benieuwd wat je zal aantreffen, voorbereid op het ergste. Maar de skyline ziet er al van verre goed uit, op z'n Rotterdams, de aanvoerwegen zijn breed en rustig, de Annunciation Street waar je Home Away ( from home) staat vertoont hobbels en gaten, maar het long house is geriefelijk en gezellig. En zo blijft het. Rijden door downtown is een genot van orde en regelmaat, Canal Street slaat de Kalverstraat op vele fronten, er zijn talrijke wijken met heerlijke restaurants en honderden cafés, waarvan de ene na de andere met live music. En nergens ter wereld zagen we zo'n mooie beeldentuin met grote namen als hier. New Orleans vibreert. Als reiziger is het er heerlijk toeven, als je de ergste slums in de laagste delta mijdt en met een zak

dollar biljetten de zwervers blijmoedig afkoopt. Ik bedoel maar: we stikken in deze wereld van de informatie, we komen alles thuis achter de computer binnen een seconde aan de weet, maar daarmee weten we nog weinig. Fijn om een keer je perceptie positief verslagen te zien worden door de realiteit. En goed om te weten dat je het niet weet.


  • Facebook B&W