Vandaag gaat het over ontbijt.

In het bedompte, krappe ontbijtzaaltje van de Vakantie Herberg in Lake Charles, Louisiana, USA, schuiven we samen met de uit de kluiten gewassen dames van een volleybalteam uit Morgan City langs het met voedsel in plastic verpakte buffet. De Morgan City Majestics zijn op weg naar Houston, Texas voor een wedstrijd tegen de Houston Rockets. Ze slaan dus flink in. Ook wij pakken een kartonnen bordje en beker en plastic vork, mes en lepel en proberen ons eerste Amerikaanse ontbijt. Dat valt nog niet mee. Het brood dat we toasten blijkt geen brood maar iets van papier

mache, de boter brokkelt boterloos uiteen op je malle mesje, de halve omelet valt als een steen op het bord want blijkt gevuld met een soort kaaskoek, de thee is chloor, de frisdranken mierzoete limonade en de koffie, ja, de koffie geeft, naar goed Amerikaans gebruik, heel in de verte een herinnering aan koffie. Hier op het platteland van het diepe zuiden zijn we in de Holiday Inn nog veroordeeld tot zoet, zout, vet en veel. Voor mij in de rij komt een eindeloos lange volleybalster net te laat voor de omeletten. Met in wanhoop draaiende ogen zucht ze in haar Louisiana slang taal: 'I wannne eggg. I wanne eggg. And I wanne it now! Not later! Now!' Opmerkelijk is dat ze zich beklaagt voor zichzelf want er is niemand die haar hoort, behalve ik, ver beneden achter haar. Nog een keer smacht ze: 'I wanne eggg' voordat ze teleurgesteld afdruipt met een blueberry muffin, ongetwijfeld op weg om de Houston Rocket meisjes met keiharde smashes te killen.


  • Facebook B&W