Vandaag gaat het over sleur.


Wat vroeger rust was, heet nu sleur. Rust was wat je verdiende, sleur is waaraan je wil ontkomen. Dus wandelden wij tegen de sleur. Ik zag een verkoopster in de winkelstraat buiten een sigaretje roken. Haar verveelde uitdrukking zei: tegen de sleur. ‘Vlieg NU naar Madeira’ , beval een grote poster in een in bushokje. Er stond nog net niet bij: tegen de sleur. Ik mag graag een rondje lopen in vliegtuigen. Helpt tegen de sleur en tegen de doorgezeten kont. Als het even kan, knoop ik een praatje aan. Inderdaad, om de tijd te doden. Wat ik steeds meer hoor van medepassagiers is dat ze ‘er even uit wilden’. Hoe lang is even? Nou, drie, vier dagen! Twee uur rijden naar Schiphol, twee uur van tevoren daar, een uur vertraging, drie uur vliegen, en dan drie dagen later weer terug?! Gekkenwerk toch? Hoezo? Je reinste milieuvervuiling dan. Ach, moet kunnen. Tijdens dinertjes met vrienden en kennissen gaat het regelmatig over de uitvliegplannen voor de rest van het jaar. Reizen! Reizen! Van hot naar her. Alsof de duivel ons op de hielen zit. Tegen de sleur. Tegen de dood. We vliegen ons te pletter, bedenk ik me achter de computer, terwijl ik met een diepe zucht constateer dat ik niet rechtstreeks van Schiphol naar Miami kan vliegen. Balen.


  • Facebook B&W