Vandaag gaat het over tegengeluid.

Met afgrijzen zien we het peil van onze leiders dalen, de nieuwe zoals Trump of Clinton voorop. We griezelen van Poetin, Mugabe en Zuma, we kijken vol ongeloof naar Assad in Syrië, Maduro in Venezuela, Duterte in de Filipijnen en alle andere al of niet ‘gekozen’ dictators, die nog altijd overal op de wereld regeren langs eenzelfde, eeuwenoud patroon: macht, onderdrukking, uitroeiing, zelfverrijking. Hoe ouder je wordt, hoe moedelozer je er van wordt. Daar waar je jarenlang leefde met de hoop: eens wordt het beter, zwijg je nu in stil cynisme. Onze Bosnische hulp in de huishouding vluchtte in 1992 voor de oorlog van Karadzic en is blijvend woedend dat het bijna 25 jaar heeft geduurd voordat hij is veroordeeld terwijl hij tienduizenden zonder enige vorm van proces liet doodschieten en in een kuil werpen. Hoogste tijd voor een tegengeluid. De komende maanden krijgen we weer de volle laag aan schijngevechten, prietpraat en loze beloften zoals het ‘Plan voor Nederland’ van de premier, die de vierjaarlijkse straf vormen voor het feit dat we mogen kiezen wie ons regeren. Daarentegen: wat mogen we blij zijn dat het intelligente, keihard werkende en goedwillende landgenoten als Rutte, Samsom, Buma, Pechtold, Thieme, Van der Staaij, Roemer, Klaver en Wilders zijn, die we bereid vinden om voor een relatief bescheiden bedrag zichzelf, hun huwelijk, hun relatie met hun kinderen, familie en vrienden op het spel te zetten. Ja, ja, ik weet het, macht corrumpeert, zeggenschap trekt, aanzien verslaaft, bekendheid ook, maar toch. Wij hebben het, roepend aan de zijlijn, makkelijk genoeg. Op weg naar verkiezingen past het om heel even onze zegeningen te tellen en ze dankbaar toe te juichen. Niet dan? Ja toch?