Vandaag gaat het over buren.


De hoge heggen en hekken met elektronische beveiliging van de Bloemendaalse, Wassenaarse, Larense, Harense, Doornse en vele andere dreven, maken het moeilijk om in je buren ook je buren te zien. Letterlijk. Durf maar eens om een uur of vijf aan te bellen voor een biertje en een toastje brie. ‘He buur, ken je me nog? Van hiernaast. Nee, andere kant. Ik dacht: kom, we trekken eens in plaats van onze pantoffels de stoute schoenen aan.’ Het is precies dat, wat de nieuwe bewoners van onze straat met een briefje in de bus lieten weten: ‘Maak geen afspraak, maar kom langs. De deur staat open.’ Niet gedaan. Niet aan toe gekomen. Dus zetten zij, celliste, en hij, muziekinstrumentenmaker, een tandje bij. Met muziek. Ze nodigden vier saxofonisten uit die op een zaterdagnamiddag hun huiskamer vulden met Duke Ellington, Thelonious Monk, Charly Mingus en the likes. En zowaar, de ganse buurt gaf, aangestoken door hun enthousiasme en de belofte van een borrel met hapjes na afloop, acte de présence. Met alle schattige kinderen op de grond vooraan, lieten ze zich keurig op rij naast elkaar op hun stoelen eerst enigszins bedremmeld maar allengs relaxter overtuigen van hun ongelijk. Het is, zo af en toe, best fijn om even samen te zijn.


  • Facebook B&W