Vandaag gaat het over scheiden.

Ja, nu even wel met Brad en Angelina, maar je hoort en leest er verrassend weinig over, over scheiden. Toch zijn er in ons land elk jaar zo’n 35.000 echtscheidingen. Veertig procent van de eerste huwelijken eindigt in een scheiding. En, voor mij nieuw, ook van de tweede huwelijken blijft maar liefst zestig procent niet overeind. Al met al leven er in ons land op dit moment zo’n 700.000 gescheiden mannen en vrouwen, van wie de overgrote meerderheid naarstig op zoek is naar een nieuwe partner. Goeie business dus. Een op de drie vindt ‘de nieuwe’ al binnen een jaar en na 3 jaar woont zelfs de helft van alle gescheiden mensen alweer samen (wel dus met 60 procent kans op een nieuwe breuk). Ik hou van dit soort cijfers omdat ze de pregnante werkelijkheid van gescheiden mensen om me heen in perspectief plaatsen. Grote cijfers naast intieme verhalen. Openbare trends naast verborgen (kinder)leed. Hier is het lichtpunt: in 1994 waren er in Nederland geen 35.000 maar 70.000 echtscheidingen! Ik snap dat, want op de zolder van ons huis bivakkeerde in die tijd altijd wel een neef, nicht, broer, zus, vriend of vriendin die tijdelijk onderdak en nachtelijk beraad met whisky zocht. Hard liquor to soften the pain. En inderdaad, ze hebben inmiddels allemaal een nieuwe. Sommigen alweer twee.