Vandaag gaat het over een jaar.

52 weken maal 3 MaWoVrij’tjes per week maakt 156 in een jaar. Het voelt als een mijlpaal en bij deze paal heb ik de afgelopen week even aangelegd. Tijd voor bezinning. Is dit nog leuk? Voor mijzelf? Voor mijn lezers? Of is het zo mooi geweest? Wordt het tijd voor een aanpalende uiting? Of voor niets. Want ook niets is wat. Sommige leegte vult. Het verlangen bijvoorbeeld. Twee weken geleden dacht ik: ik stop. Ik stop voordat het vat vol ideeën dat me om half vijf 's ochtends met de I-p

ad in de hand klaar wakker in bed vindt, leeg is. Ik stop voordat ik mijn lezers moet melden: vandaag even niet. (Alsof dat erg is, ja, toch wel, eer en zo, dat blijft). Maar nu ik de knop door moet hakken, wil ik niet stoppen. Veel te leuk, veel te uitdagend nog. De ma, de wo en de vrij, ze vinden me nog elke keer op wonderlijke wijze met een ervaring, een inzicht, een idee. En dan zijn er altijd nog de DiDoZa en Zo voor de broodnodige rust en ruimte. Dus, met uw welnemen, ik ga door, ik zet nog even aan. Op de pedalen! Daar waar een Hollandse jongen thuis hoort.