Vandaag gaat het over emigratie.

De belangstelling voor emigratie is overweldigend, schrijft de krant met enige overdrijving. ‘Vanwege een verlangen naar veiligheid. Frankrijk staat op nummer 1. Nederlanders willen er in groten (dixit krant) getale campings beginnen.’ Gaan we weer. Ik vertrek, jij vertrekt, wij vertrekken. En straks allemaal verrekken. Van de heimwee en de armoe. Als we massaal een ANWB-camping in de regen van de Morvan beginnen (op slechts 1 dag rijden van huis!) zijn er straks geen ANWB’ers meer over om de zompige weiden met hun caravans te bezetten en van daaruit de vettige uiers van de Charolais te bewonderen. Wij hebben zestien jaar een huis in Frankrijk gehad. Het gemiddelde is negen jaar, zegt de makelaarster die voor ons gaat verkopen. We hebben Frans leren spreken en Provencaals leren verstaan, we kunnen op zondag van 12 tot 5 met veel pastis en wijn aan een Franse tafel geïntegreerd dronken worden en we hebben volop genoten van zon, zee en licht. Maar we gaan er niet naar emigreren, geen chamb

res d’hotes beginnen, geen wijn verbouwen, geen cursus knuffelen en/of baretten breien opzetten, geen tomaten en courgettes op volstrekt ongeschikte grond kweken en we gaan er vooral niet de veiligheid zoeken die er nergens in Europa meer is. Tant pis.


  • Facebook B&W