Vandaag gaat het over toeval.

In een eeuwenoude wijnhoeve in Toscane ontmoetten we een jong Amerikaans stel. We raakten aan de praat en toen ze wisten dat we kinderen hadden, vroegen ze ons honderduit over onze ervaringen, over voordelen, nadelen, emoties. We voelden ons licht vereerd en namen na een uitgebreid gesprek, overgoten met steak en wijn, met een prettig gevoel afscheid. Tot nooit meer weerziens. Een jaar later waren we in de VS en we staken een groot plein in Boston over om een bezoek te brengen aan de schitterende bibliotheek van die stad. Midden op de immense vlakte kwam ons een jonge moeder achter een kinderwagen tegemoet. Recht op ons af. Kon niet missen. Zij was het! De jonge vrouw van ons gesprek in Toscane. En ja, na dat gesprek waren ze overtuigd geraakt, was ze zwanger geworden, had ze een meisje gebaard en ziedaar, hier stonden we, ontroerd, verrukt en verbaasd over zoveel toeval in een wereld van miljarden. We kusten, we lachten, we keken, we prezen, we lachten nog eens en we gingen. Nog een keer omkijken en zwaaien. Tot nooit meer weerziens. Alhoewel?