Vandaag gaat het over gratie.

Met lange blote benen maakt zij haar entrée op het mediterrane strand, platte schoentjes, tas over de schouder. Ze vindt een plekje bij het water, spreidt haar handdoek op het witte zand, legt zorgvuldig op elk van de vier hoeken een steen, schiet uit haar korte broek en t-shirt en loopt meteen naar het water. De natuurlijke eenvoud en gratie waarmee ze handelt, houdt mijn blik gevangen. Eenmaal in zee besprenkelt ze eerst haar bovenbenen met water, dan haar schouders en middel, uiteindelijk ook haar gezicht. Met een knik van haar hoofd maakt ze haar haar los dat lang op haar rug valt, pakt het weer op en kneedt met handige slagen een knotje. Al doende loopt ze langzaam verder de zee in, de armen met de ellebogen naar buiten angstvallig boven het water houdend terwijl ze steeds omkijkt naar het strand, als om de afstand te schatten. Ineens bedenk ik me: dat is het! Ze kan niet zwemmen! Moet ik rennen en redden? Maar nee, op datzelfde moment laat ze zich uiteindelijk toch vallen en slaat met lange vrije slagen een rondje zee. Ik zit bespiedend boven mijn boek. Twee jonge Fransen die met spieren, zwembroek(je) en loop(je) alles doen om zich te laten zien, sluipen net langs haar handdoek als ze met kleine, gracieuze stapjes uit het water komt. Zonder hen een blik waardig te keuren gaat ze steunend op haar ellebogen op haar billen liggen. Links en rechts van haar knotje steken nu de masten van twee witte zeilboten af tegen het donkerblauw van de mediterrane zee en lucht. De woorden zijn teveel gebruikt maar ze blijven geldig: wat een prachtig licht, wat een sfeer, wat een natuurlijk genot. Dan schuift een Frans gezin vlak langs haar naar voren en weet een groot laken tussen haar en het water te persen waarop de hele meute luidruchtig plaats neemt. Licht geïrriteerd pakt m'n meermin haar tas en handdoek en verdwijnt uit m'n zicht. Ik keer terug naar ‘De geschiedenis van de liefde’ van Nicole Krauss. Ook mooi.


  • Facebook B&W