Vandaag gaat het over wonderwezen (2).

Cherry Swing, 'trois petilla

ntes chanteuses' zingen close harmony jazz op het feeërieke plein voor het klooster van het stadje Saint-Maximin-la-Sainte-Beaume. Een dubbel heilige plek dus, waar nog resten zouden liggen van, zegt men, Maria Magdalena. Het is een gratis concert, dus de stoelen voor het podium zijn al vroeg allemaal bezet, vijf daarvan door een dikke deur die met zijn grote billen op twee stoelen gaat zitten en de andere drie met zijn enorme armen gevangen houdt. Niemand van de staande meute durft er iets van te zeggen. Als de jazzy dames met hun hoedjes en fleurjurkjes al ruimschoots op gang zijn, zit hij daar nog steeds in z'n uppie. Na een half uur pas verschijnen zijn maten, met ongeïnteresseerde gang en blik. Achter hen zijn inmiddels een tiental rolstoelen met zwaar gehandicapte mannen en vrouwen aangevoerd, over de zware kobbelkeien gestuurd door even zovele verzorgers. Allemaal vrouwen, die ruim een uur naast de rolstoelen staan, enthousiast meeklappen, een dansje doen met de weinigen die met veel pijn en moeite uit hun stoel omhoog kunnen komen en voor het overige uitblinken in niet aflatende aandacht en zorg voor hun patiënten. Engelen zijn het, als je ze zo bezig ziet, wonderwezens. Als de heren op hun stoelen vijf minuten naar de Cherry Swing hebben geluisterd, geeft er een een teken. Kom op, niks aan, wegwezen hier. Zomaar een prachtige zomeravond in de Provence.


  • Facebook B&W