Vandaag gaat het over lawaai.

Bergmeren zijn prachtig. Ze stralen rust en frisheid uit, stilte en eeuwigheid. Jammer dat er zo weinig plek is tussen de rots en het water. Voor het asfalt. Je tuin, balkon of terras is als gevolg daarvan altijd tergend dichtbij geluid. Het lawaai van auto's zoals de jouwe, bevolkt door toeristen, en motoren, bezeten door stoere zestigers met hun ladies achterop, samen de vrijheid tegemoet. In Noord-Italië komt daar nog een geluidje bij. Er zijn heerlijke grote meren maar ook heerlijke jongeren die maar een ding willen: een brommer. En wel een opgevoerde. In elk dorp verzamelen ze zich aan de rand van de idylle om brullend naar hun toekomst te racen, daarbij om de minuut de stille droom van duizenden toeristen aan flarden scheurend. En ze mogen, want Italiaanse ouders verkiezen hun bambini boven onze moneta. Wie van de durfallen het snelst schakelt en optrekt, is hero en krijgt het mooiste meisje, dat vanwege het onstuitbare effect van in de wind wapperende haren helmloos en blootsvoets onder haar zomerse niemendalletje achterop zit. Elk jaar raken er jonge hoofden geplet en ranke benen verminkt, zegt de hoteleigenaar hoofdschuddend. Het voor het leven manke meisje dat bij hem bedient, betaalt de prijs voor de roem. De kudde mijdt haar, de aanvoerders zeker. Ze laten haar achter en razen voort. Zoals het al miljoenen jaren gaat in het dierenrijk.


  • Facebook B&W