Vandaag gaat het over Italianen.

Een lieve serveerster in Genua adviseerde melone con prosciutto di parma e mozzarella bufala. Maar ze legde de top van haar wijsvinger op de menukaart over de mozzarella want die was er niet! Heerlijk. Zij en de melone. Het vriendelijke toeristenbureau in Genua adviseerde een museumpaspoort voor twee dagen van 20 euro p.p.. Maar, zei ik, het is maandag, dan zijn de musea toch gesloten? Nou nee, Villa Principe is open en Alphons Mucha in het Palazzo Ducale ook. Wij erheen. Maar Mucha was dicht, 's middags pas open. Dan maar naar Villa Principe. Wel even lopen in de bloedhitte, maar ach, zo is reizen. Nee meneer, deze kaart is niet geldig hier, u betaalt 14 euro. Nou nee, dan maar lunchen. En daarna naar Mucha. Dat is dan 22 euro, zei de mooie k

assiere bij Mucha. He?! Maar deze pas dan? Nee, dit is een extra expositie. Maar signora, we zijn vanaf half tien op pad, we hebben 40 euro betaald, het is nu drie uur en we hebben nog niets gezien. Diepe zucht, lieve glimlach. Weet u wat, ik geef u twee kaarten gratis, zei ze tot onze grote verbazing. Veel plezier. De vrouwen die Mucha portretteert zijn niets vergeleken bij haar. Diep gelukkig sloften we de zestig treden naar boven. Hoe mooi is een volk als de een de vergissing van de ander durft te compenseren.