Vandaag gaat het over Nice.


Er stond natuurlijk een ander stukje klaar maar mijn vingers willen dat niet plaatsen. Ze willen tikken dat ze niet anders kunnen op deze mooie zomerse dag dan uiting geven het gevoel van onmacht dat ieder mens omver blaast die de zo onschuldig wit ogende vrachtwagen (opzet?) met ijzig gestage vaart heeft zien inrijden op al die blije, zonnige mensen. De taal van president Hollande was nog fier, maar zijn gezicht sprak boekdelen. Geslagen door het verdriet van al die keren. Gemarteld door het gevoel dat hier niets tegen te doen is. Wat je ook doet. Gekweld door de zekerheid dat we slag na slag deze gruwel van onvrijheid en angst moeten verwerken totdat, hopen we dan maar, de storm van woede en krenking een keer uitwoedt. Kunnen we daar zelf aan bijdragen? Ja, toch wel, gelukkig wel. Eerlijker zijn, minder hebben, meer delen, oude waarden voor nieuwe tijden. Niets rechtvaardigt terreur als dit. Niets rechtvaardigt een enorme ongelijkheid die groeit.