Vandaag gaat het over honden (2).


Je hebt er die blinden geleiden, er zijn er die steenoude dametjes in hun laatste uren tedere aandacht en onvoorwaardelijke liefde geven, je ziet ze die zo oprecht aanhankelijk tijdens de wandeling opkijken naar hun baasje dat je zou willen dat het morgen Sinterklaas was zodat je er een in je schoen kon vragen. Maar wat bezielt een vijftigjarige, universitair doorontwikkelde, super zelfbewuste man om, met de winterjas haastig aangeschoten over zijn pyjamabroek, aan de lijn van zijn hond bij het bosje in de duistere giet te gaan staan wachten op de onvermijdelijke drol, om die handwarm in een uit zijn jaszak gepeuterd plastic boterhammenzakje te laten verdwijnen!? Ik kan er met mijn pet niet bij, ook al bekruipt me soms de angst dat ik de poort mis naar een voor mij onzichtbaar groot geluk. Het moet wel, met zoveel hondeneigenaren. Maar dan toch nog even dit: de overenthousiaste, hongerige hond van oppassende grootouders denderde naar zijn goed gevulde bak in de keuken en smakte hun tweejarig kleinzoontje dat in de weg stond, tegen een kast. Het arme kind verdween met een gecompliceerde bovenbeenbreuk in het ziekenhuis, de panikerende ouders raceten 1000 kilometer terug van hun net begonnen wintersport en de geshockte grootouders waren rijp voor de sloop. Alweer: Minder Hond Mag.


  • Facebook B&W