Vandaag gaat het over honden (3).


Een grote, sterke, Duitse buurvrouw werd door haar grote, sterke hond twintig meter liggend over de stenen van haar tuinpad getrokken. De helletocht eindigde tegen het hek met de kop van de woedende hond muurvast tussen de spijlen. Op haar gegil ('Hilfe!') trof een buurman haar in totaal ontredderde staat met ontblote, ontvelde en bebloede bovenbenen aan. Met hulp van twee glazenwassers wist hij de spijlen van het hek net zodanig te buigen dat de hond kon worden bevrijd. Toen het dier een jaar later overleed, was buurvrouw ontroostbaar. Zwaar achterover hellend hardloopt ze nu met een nieuwe, jonge, sterke hond aan de lijn door de straat. Ze houdt hem ternauwernood in bedwang. Opnieuw moet het ergste worden gevreesd. Ze heeft zelfs een apparaatje waarmee ze de halsband van haar hond op afstand kan verstrakken om zijn nek zodat hij luistert en naar binnen komt. Hoopt ze. Bidt ze. Vanwege zijn hoog schellende, door merg en been gaande, onophoudelijke geblaf is elk gesprek met haar favoriete buurman onmogelijk. Die buurman ben ik. Minder hond mag. Echt.


  • Facebook B&W