Vandaag gaat het over Sophie.


Sophie is een frêle Française met een prettig soort lenig, soepel lijf onder een fijn gesneden hoofd dat straalt uit alerte bruine ogen. Als we met twee mannen gaan golfen wordt Sophie door de baanmeester aan ons toegevoegd. Na onze daverende afslagen richting bos posteert ze zich met mooie holle rug op de damestee, draait zich met hoog geheven stok naar ons toe en slaat haar bal strak en rustig in een hoge boog richting resultaat. Al gauw legt ze haar hand vertrouwelijk op mijn arm als ze me zegt hoe mooi ze de naam Ferdinand vindt en hoe blij ze is dat we Frans spreken. En met haar snelle blik vindt ze mijn bal en die van Jaap in de struiken en zoekt en vindt ze onderweg overal zoekgeraakte ballen die ze met een verontschuldigende sourire in haar tas stopt. Sophie is de bescheidenheid zelve terwijl ze ons zachtjes uit de baan slaat. We besluiten dat ze een wonder is van vrouwelijkheid en Franse cultuur. Als ze afscheid heeft genomen, keert ze zich in het late zonlicht om en zwaait nog even. Hoe mooi kan het leven zijn?


  • Facebook B&W