Vandaag gaat het over ruzie.


Nota bene in het liefelijke, romantische Vilsteren in het eerste groen van Overijssel overkwam het ons dat de dinerzaal gevuld werd met het geluid van een onvervalste echtelijke ruzie. Hij, grijs gekuifd oud, zij blond gelokt jong, een gekende maar niet altijd ideale combinatie. Zij, strak en snerp boven een prachtig lijf, hij in de aanval. 'Altijd dat negatieve van jou, dat moet ophouden, nu, dat moet stoppen, hoor je, zo niet, dan houden wij er mee op.' Zij: 'Wie is hier nou negatief? Wie is hier begonnen? Wie zit hier te sacherijnen en de sfeer te verpesten!?!' Hij: 'Ik niet. Jij.' En zo verder. Heen en weer. Nu komt ruzie in de beste families voor, maar zo luid en duidelijk tussen de gegeneerde andere gasten in... 'Ik hoop niet dat ze op de kamer naast ons slapen,' fluisterde mijn vrouw. Ooit sliepen we in een bordkartonnen hotel in India naast een stel dat eerst uren ruziede en het daarna uren goed maakte. Oraal spektakel. Het doet je zomaar naar huis verlangen. Naar de bescherming van je eigen ruzie.


  • Facebook B&W