Vandaag gaat het over ophef.


Overal en over alles is ophef. Elk feit, elke gebeurtenis wordt opgeblazen, uitgeschreeuwd, groter gemaakt, van chocoladeletters voorzien. Terwijl we misschien smachten naar wat kalmte en beraad, juist nu de feiten van zichzelf al vreeswekkend genoeg zijn. Is het de politiek? Zeker. De Tweede Kamervoorzitter smeekt om minder spoeddebatten en Kamervragen. Is het Twitter? Ook. Wie zijn gemoedsrust lief heeft, komt er niet. Zijn het de mensen? Ja. Wij mensen houden in het algemeen meer van slecht dan van goed nieuws. Zo zijn we gebakken. Zijn het de media? Natuurlijk. Als jong journalist zette ik in 1970 meteen bij mijn eerste fikse fik BRAND VAN DE EEUW boven mijn artikel voor de krant. De hoofdredacteur was woedend. 'Hoe lang werk je hier?' beet hij mij toe. 'Drie maanden meneer.' 'Ooit van Dresden en Rotterdam gehoord? En hoe lang heeft deze eeuw nog te gaan?' 'Ja meneer, dertig jaar meneer'. 'En dan meteen maar de brand van de eeuw!??! Ga uit mijn ogen!' Bij de deur riep hij mij terug: 'Tromp, je bent een echte journalist.' Wat hij bedoelde was: je begrijpt de lust van de lezer naar ophef. In de VS begrijpt mijn bijna-naamgenoot dat ook. ‘Bij Trump,’ zegt mijn vrouw, ‘verwacht ik elk moment dat er duivelshorentjes uit zijn hoofd gaan groeien.’ Ik overweeg de achternaam van mijn vrouw aan te nemen: ferry van der raadt…hmm..


  • Facebook B&W