Vandaag gaat het over huis.


Dat van ons was vandaag precies 25 jaar geleden het decor van een tumultueuze verhuizing. Terwijl een grote bulldozer in de tuin vervaarlijk dicht langs de ramen scheurend grote hopen zand en aarde verplaatste, sjouwden wij, zwetend in de warme lentezon van 21 maart 1991, een eindeloze stoet dozen naar binnen, laverend tussen timmerlieden, loodgieters, schilders, aannemer, parketleggers en architect. Met George, de man die in zinderend overleg ons huis tekende, zijn we nog altijd bevriend, teken van de harmonieuze samenwerking en het genot dat we sindsdien van zijn creatie hebben ervaren. En toch rekenden we vandaag uit dat we van de 25 jaar maar ruwweg 18 jaar thuis waren! Misschien dat we onze dierbare stek daarom nog steeds als ‘nieuw’ ervaren. Destijds, toen we ons stukje grond gingen kopen, kregen we een anoniem telefoontje van een man die zei: ‘U kunt de grond wel kopen, maar u zult er nooit wonen.’ Klik! Au! Het bleek een jaloerse projectontwikkelaar. Blij dat we niet zijn gezwicht voor zijn dreigement lopen we vandaag om ons huis heen, struinen we met open ogen door alle kamers en kijken we bewust naar alle details. Dan zitten we vergenoegd met koffie in de kamer. Oost west, thuis best. Wonderlijk hoe glas en beton als een handschoen kunnen passen. We gaan vandaag niet naar buiten.


  • Facebook B&W