Vandaag gaat het over respect.


Niet over het respect van de voetballers en andere would be stars en starlets die denken dat je met een woord op je shirt kunt uitstralen wat je voelbaar niet hebt. Nee, mij gaat het om het alledaagse, ingeleefde respect van jongeren voor ouderen. Jongeren spreken over ouderen van de 'grijze plaag'. Ze bedoelen: lastige overbodigen. Het valt ook te billijken. De grijzen (of kalen zoals in mijn geval) bezetten de wegen, de musea, de treincoupés, de restaurants, de vliegtuigen, de hotels. Aan de kassa van de supermarkt zijn ze traag en onhandig, aan het café-buffet kunnen ze niet besluiten, het opgegeven bedrag verstaan ze niet, ze hebben de onuitroeibare neiging met kleingeld te betalen, ze vreten de pensioenpotten leeg en ze claimen kostbare medicinale behandelingen, ook al verlengen die hun uitgeteerde bestaan met maar een maand of drie. In een overmoedige, alcoholische bui verzonnen twee mij bekende jongeren magnetische strips aan de plafonds van AH zodat de cassieres de oudjes met hun aangepaste seniorenkarren met een druk op de knop tegen het plafond kunnen plakken als de rij te lang wordt. Voorrang voor de jeugd! Briljant. Mij is het allemaal goed. Ik kan er hartelijk om lachen en bewondering hebben voor hun fantasie. Als ze op straat maar niet dwars door me heen kijken, die jongeren. Alsof ik er niet ben. En als ze me maar wel zo af en toe bevragen. En belangstelling tonen voor mijn antwoorden. Zonder dat geen leven.


  • Facebook B&W