Vandaag gaat het over inleving.


Met alle rampen die de wereld treffen wordt er veel van ons inlevingsvermogen gevraagd. Teveel. De puinhopen van bominslagen, de verdronken lichamen, de radeloosheid in de argumenten van de verantwoordelijke politici, de mond van Trump, de smeking in de ogen van de vluchtende moeder, het bitter in de stem van de hulpverlener, de blik van Draghi, de wallen van Merkel, de gierende lach van onze premier, de bedroefde hang in de schouders van het winkelpersoneel dat ontslag krijgt, de woede van de wethouder die wet moet houden met een budget waarop een kwart is gekort, het verdriet in de tranen van de gehandicapte vrouw die haar thuishulp ten afscheid kust, we krijgen het misschien nog net gelezen en gekeken, maar verwerkt en ingeleefd krijgen we het niet meer. De cynicus in mij zegt: dat biedt kansen voor de financier van het NIP, het Nationaal Inlevings Park, waar de bezoekers kunnen zitten in een huis dat getroffen wordt door een aardbeving, kunnen slapen in een tent die onder water staat, kunnen varen in een rubberboot die omslaat, kunnen winkelen in een straat die wordt getroffen door (de dreun en schokgolf van) een bom, kunnen picknicken in een park waar een tsunami overheen raast, en zo verder. We moeten toch wat.


  • Facebook B&W