Vandaag gaat het over sterke verhalen.


Ik heb mijn leven lang het verhaal verteld van mijn moeder, die aan de arm van mijn vader op 24 december 1947 hoogzwanger naar de nachtmis schuifelde maar al gauw vanwege een combinatie van opkomende weeën en hevige sneeuwval moest omkeren om mij te gaan baren, hun eerstgeborene en oudste zoon. Dankzij flink door persen onder aanvuring van mijn katholieke vader, werd het nog net een Kerstkind. En een zondagskind! Mooi verhaal, maar wat is daarvan waar? Onlangs ontdekte ik op internet dat het die Kerst hard regende! En dat het een donderdag was. Hoeveel van wat en wie wij zijn, krijgt in onze herinnering, als we er maar genoeg aan terug denken, mythische proporties, wordt vervormd door wat we, onbewust vaak, willen dat er gebeurd is? Niet zelden met onszelf in een heldenrol of juist als slachtoffer, als het maar bijzonder is. Maar toch, sterke verhalen hebben een functie. Ze zijn leuk om te vertellen en naar te luisteren zodat ze kleur geven aan het verhaalarme leven. En belangrijker, ze vormen een onderdeel van onze overlevingsstrategie. Of we ze nu vertellen of niet, de vaste verhalen die we door ons leven meedragen helpen ons om iemand te zijn en verder te komen. Waar of niet, dat is dan een tweede. Zelf sta ik te boek als een gedreven sterke verhalen verteller. Mijn moeder wist dat al heel vroeg en maakte me met liefde en overgave uit voor 'vuile fantast'. Meer nog dan van ‘fantast’ genoot ik van dat 'vuile'.


  • Facebook B&W