Vandaag gaat het over oplichting.


In het dorp zet een keurige heer een mooie grijze auto pal naast me op de stoep, brengt zijn raam naar beneden en vertelt dat hij net van de beurs komt waar hij Solingen messen heeft verkocht en dat hij nu nog een pracht set over heeft waarmee hij niet terug wil naar het kantoor in Duitsland. Of ik die laatste set met hoge korting van hem wil kopen? Hij treft het slecht. Een bekende van me is er niet lang geleden ingetrapt en is blijven zitten met onwaarschijnlijk mooi uitziende messen in een onwaarschijnlijk prachtige koffer, die onwaarschijnlijk slecht snijden omdat ze van onwaarschijnlijk inferieure kwaliteit zijn. Jammer dus voor deze charlatan. Ik zeg dat ik niet van zijn praktijken gediend ben en keer me om. Meteen draai ik me weer terug en roep geëmotioneerd dat ik weet dat hij een oplichter is en dat ik de politie ga bellen. Met als resultaat dat de auto met grote vaart de drukke winkelstraat in verdwijnt, bijna een moeder met kind meenemend. Wat stom toch van me. Waarom nam ik niet meteen een foto van hem en van het kenteken van zijn auto in plaats van dat loze dreigement. Thuis weet mijn vrouw te vertellen dat deze oplichters het met name op oude mannen hebben gemunt. Nog erger!