Vandaag gaat het over kopje onder.

Vandaag gaat het over kopje onder. Ik vertel het verhaal door van een man die met zijn vrouw uit ging eten, op de fiets, zodat ze, profiterend van het voordeel van de restaurantbonnen van AH, een extra glaasje konden drinken. Helaas begon het op de terugweg climatechange-achtig te stormen en te hozen. Kleddernat kozen ze de short cut en relatieve beschutting van een park. Verdwaald! Ook dat nog. Tot zijn geluk zag de man een onverwacht weggetje naar links. Jammer dan, het weggetje was een sloot. Plons! Weg fiets. Weg man. Weg alpinopet. Weg mobieltje. 'Wat doe je, wat doe je nou?' riep zijn vrouw, die dit achteraf ook niet de meest intelligente vraag vond die ze ooit had gesteld. Gelukkig, na de schrik kwam de lach. Van beiden. De man ging zowaar nog even in het water op zoek naar zijn pet maar klom al gauw weer op de kant, zette zijn bril recht , duwde zijn eigen fiets verder onder water – ‘Die komt morgen wel’ - en pakte door en door nat resoluut de fiets van zijn vrouw. 'Ik ga trappen om warm te blijven, jij gaat achterop.' Met ware heldenmoed beukte hij zo vijf kilometer tegen de woedende wind en de slagregens in naar huis. Naar de warme douche. En een goed glas om het af te lachen. Bij deze nazit kwamen ze naar verluidt op de volgende Nederlandse gezegden uit: 1. elk voordeel (zegels) heb zijn nadeel 2. goedkoop is duurkoop en 3. van de wal in de sloot.