Vandaag gaat het over alimentatie.


Alleen het woord al ruikt naar onheil. Voor beide partijen. De een zucht jaren onder de last, de ander staat in haar recht, maar dat is het dan ook. De eerste de beste aanpalende tandenborstel in het badkamerglas kan rampspoed betekenen. Net als de geheime webcam die de voortdurende aanwezigheid van de ‘vreemde’ auto voor haar deur registreert. Een man kwam me enthousiast het 'grote nieuws' brengen dat hij 'van zijn alimentatie af was'. ‘Weliswaar had hij al ruim 8 jaar x 12 maanden x 1300 euro betaald’, zei hij, ‘maar toch, drie jaar voor de eindstreep off the hook, dat scheelt toch gauw vijftig ruggen bruto.’ Let op het taalgebruik, bijna als dat van een gevangene. Zijn ex had hem zelf gemaild dat ze een vriend had, dus dat ze volgens het convenant geen recht meer had op alimentatie. ‘Toch keurig van haar,’ zei ik argeloos. ‘Me neus,’ wist hij, ‘misschien heeft ze hem al een jaar in huis, maar werd het haar nu te link.’ Ik raakte door het gesprek zowaar aan het fantaseren over vaders die hun zoons geld geven om 'mamma' te verlinken en mamma's die de inzet verdubbelen als de kinderen naar ‘pappa’ toe hun mond houden. Waarna het me opviel, dat we niet hadden gesproken over hoe fijn het voor zijn ex moest zijn dat ze na al die jaren weer een man in huis had.