Vandaag gaat het over vergeten.


Er gebeurt gewoon te veel. Dat is niet te onthouden. En wat niet onthouden wordt, is niet gebeurd, althans niet zodanig dat het onderdeel uitmaakt van ons verleden. Hoe meer we vergeten, hoe minder we nog weten, hoe minder verleden we hebben. Hoe graag had ik filmpjes van mezelf gehad, al was het maar een paar minuten per keer, van toen ik 0 was, en 2, 4, 6, 8 en zo verder, 34 x 2 minuten, een heel leven in ruim een uur, voor niemand dan jezelf om te zien, om je te verbazen, teleurgesteld te zijn, achteraf helemaal gelijk te hebben!, om te voelen, om trots te zijn, of juist helemaal niet. Maar vooral om te weten! Hoe dan ook zou het me een glimp hebben gegeven van wie ik vergeten ben wie ik was. Maar nee, je hebt ze niet omdat je achteloos dacht jezelf altijd bij je te hebben, in je hoofd, in je hart, in je lijf. En nu ben je jezelf kwijt, dat wil zeggen, er rest nog slechts een schaduw, een schim, flarden, weg, voorgoed. Waarom heb ik niet van elke auto die ik ooit had even een foto laten maken met ons op de kap? Dat je niet weet wat er komt en vergeet wat er was is de belangrijkste reden om stijf in het nu te leven.


  • Facebook B&W