Vandaag gaat het over Engelsen.


Hollanders die reizen, maken het makkelijkst contact met Engelsen. En omgekeerd. We liggen elkaar. Zij het dat de Engelsen in het algemeen een stuk gekker zijn dan wij, Hollandse serieuzen met hun opinies over de verbetering van de situatie in elk land waar we toevallig even zijn. In het restaurant van de Kasbah Bab Ourika in Marokko daveren vier Engelse vrouwen verbaal over ons heen met one million words a minute and gierende uithalen van het lachen vanwege de vijftigste verjaardag van een van hen. Van wat we er van begrijpen, hebben ze zich die middag in een hamman gezamenlijk in de modder laten zetten. Ze zien nog blozend rood van de scrub. Vervolgens treffen we Barbara en Trevor uit East Sussex, zij afgestuurd historian, hij afgestudeerd chemicus en farmaceutisch adviseur, onder meer voor de ontwikkeling van nieuwe middelen tegen malaria. Tijd voor een serieus gesprek, maar niet te lang. Na whisky, gin tonic en wijn schilderen ze ons het portret van hen tweetjes als 'star studded hot tub wrinklies'. Thuis in hun kleine dorp zonder straatverlichting liggen ze met hun 'elderly bodies' drie tot vier keer per week in een grote hot tub met jacuzzi die op het dak van hun garage is gemonteerd! Daar kunnen ze uren kijken naar de sterrenhemel. 'That's the wrinklies part,' lacht Barbara. 'We dip our wrinkles in the water just to end up with more of them!' Bubbelen en rimpelen tot je honderd bent. Long live the British.