Vandaag gaat het over reizen.


Eergisteren zaten we op een enorme berg zand in ligstoelen te kijken hoe de ondergaande zon boven Afrika plaats maakte voor een duizendvoudig sterrenspansel. We waren de enige gasten in La Pause, een oase in een Marokkaans stuk woestijn. Als koning en koningin ontvangen, mochten we riant slapen met open haard en zaten we aan een viergangendiner met wijn aan een lange, lage tafel in een grote tent, met uitzicht op zwart met sterren. En prachtige stilte daarbij. Na veel gehotsebots op 'la piste', de woestijnweg, en vreeswekkende militaire politie op de 'snelweg', kwamen we bij Essaouira, een stadje aan de Atlantische Oceaan waar de zeebries de surfer blij maakt en de echte hoofdpersoon van de film Intouchables, Philippe Pozzo di Borgo, vijf minuten bij ons resort vandaan woont. De receptioniste tikt wel voor hem als zijn secretaresse met verlof is. In de souk kopen we vier kadootjes voor thuis bij dezelfde winkel. Extra reden om af te dingen. Niet hier. Hier is men super relaxed. Geen verkooppraatjes, maar afwachten. En vasthouden. Aan de prijs. We betalen met liefde 'de volle mep', toch al bijna niets meer dan niets. We liggen de laatste dag als nieuwe kolonialen aan het zwembad, samen met de andere witte zeeleeuwen die zich moeizaam op hun bedjes draaien. We worden bediend door super vriendelijke, onberispelijk geklede boys. Onberispelijk tot aan hun voeten met de zanderige, afgetrapte schoenen. Soyez le bienvenue, blijft onze ober Ahmed (32) herhalen. Kom bij ons terug. En wij voelen: als wij niet komen, komt hij.