Vandaag gaat het over overmoed.


De uitgestrekte medina van Marrakesh in Marokko kent duizenden kleine straatjes en steegjes, vele doodlopend waarin je als toerist zo maar verdwaalt. Het was dus dom van mij om vanuit het restaurant zonder kaart op zak te experimenteren met de terugroute. Zelfverzekerd leidde ik mijn vrouw in het donker van de late avond een steeg in, nogal radeloos vroeg ik een groep jonge mannen om hulp toen we een kwartier later compleet verdwaald tegen een blinde muur aan stonden. Twee splitsten zich af en namen ons op sleeptouw door een labyrint van weggetjes en steegjes. Algauw was er absoluut geen weg meer terug. Hoe verder we gingen, hoe minder mensen we tegenkwamen die zouden kunnen helpen. Waar ging dit eindigen? Tegen een nieuwe blinde muur? En maakt u nu uw zakken maar leeg? Mijn vrouw hield haar mond maar ik zag haar blikken doden. Ik probeerde mijn Frans op een van de mannen, niet uit nieuwsgierigheid maar om mijn angst te neutraliseren met zijn antwoorden. En verdomd, het hielp. Daar was als uit een sprookje ineens de verlossende voordeur van onze ryad. He, geef die man geld, hij heeft je geholpen! riep een van de mannen die in dit soort situaties altijd als uit het niets te voorschijn springen, bozig. Wilt u dat? vroeg ik want ik wilde hem niet met geld beledigen voor zijn gastvrijheid. Maar ja, een beetje geld toch wel. Ik gaf het hem, nam opgelucht driedubbel afscheid maar zag nog de hele koude, wakkere nacht zijn donker bebaarde gezicht onder een gelig schijnsel in diepduistere stegen


  • Facebook B&W