Vandaag gaat het over sterke vrouwen.

Onze gids in Marrakesh is in de dertig, klein, mooi van gezicht, met sprekende ogen onder haar hoofddoek, gescheiden, moeder van een dochter en afgestudeerd ingenieur, dus gids uit de noodzaak die geldnood heet. Ouidad, zo heet ze ('In Frans-Engels betekent dat dus 'Ja pappa'', zegt ze lachend) is open, spreekvaardig en humorvol. In drie uur leidt ze ons als een wervelwind door de prachtige, veertiende eeuwse Koranschool, door de onontwarbare kluwen van oververzadigde souks en naar het museum van Marrakesh waar ze alleen maar oog heeft voor de foto van Koning Mohammed de Zesde, de huidige, haar alles. Want hij, vertelt ze stralend, heeft afgekondigd dat mannen in Marokko op hoge uitzondering na nog maar een vrouw mogen hebben. En hij heeft bij decreet bepaald dat vrouwen die willen scheiden daarbij niet automatisch hun kinderen verliezen. Bij de koffie buiten vertelt ze hoe ze drie dagen na de geboorte van haar dochter is gescheiden van haar overspelige man. En hoe ze huilend bij de rechter heeft gezegd: ik hoef niets, geef me enkel mijn kind. Maar hij heeft haar het kind en 50.000 dirham (5000 euro) gegeven.

In de souk zien we enorme trouwjurken hangen. Niet voor mij, zegt ze. Ik wilde geen jurk en geen feest waarop de gasten toch maar kritiek hebben dat het eten niet lekker is. Voor het geld hebben we een auto op mijn naam gekocht. 'Allah heeft me geleerd dat je blij moet zijn met goed en slecht. Vroeger begreep ik dat niet. Nu wel. Ik moest scheiden, maar nu heb ik een dochter, een flat, een auto en een baan waarin ik Interessante mensen ontmoet. Moge Allah jullie zegenen.' Bijna krijgen we een kus, maar nee, een hand en even later een mail: miss you already!