Vandaag gaat het over de ander.


Er is een groot gebrek aan luisteraars in het land. En een overdaad aan praters (onder wie afzender). De levenskunst is om het praten met het luisteren af te wisselen. Belangstelling tonen, heet dat. Ook wel: aandacht geven. Of: interesse in de ander. Bijzonder irritant in dit verband is het wijd verbreide inbreken. De een begint met een verhaaltje en na een halve zin breekt de ongeduldige luisteraar in met een eigen story. 'Rood haar, zeg je? Die van mij was best rossig bij de geboorte maar....' En zo een kwartier lang verder. 'Zei je nou 1 op 16? Lijkt me sterk. Die auto van mij doet volgens de fabriek...' Het is een vorm van 'deze vuist op deze vuist' die je overal om je heen hoort (en teveel ook bij jezelf). Niet zelden worden bij dit egocentrisch ‘haasje over’ grenzen gepasseerd. Laatst waren we uitgenodigd bij nieuwe mensen. Toen we na vier uur opzitten en pootjes geven terug liepen naar huis, keek ik mijn vrouw vragend aan. 'Jij?' 'Nee, niet een! En jij?' 'Ik ook niet.' Geen vraag hadden we gekregen. Geen vraag. We komen er nooit meer.


  • Facebook B&W