Vandaag gaat het over Wende.


In het Duits betekent Wende keerpunt, omwenteling. We kennen het van de val van de Muur in 1989. Voor mij betekende Wende woensdagavond een keerpunt in mijn ervaring van kunst toen ik in het Amsterdams Concertgebouw vanaf rij 6, dus van heel dichtbij, met 2000 uitverkorenen anderhalf uur in het kwetsbare gezicht mocht kijken van Wende Snijders, omringd door de superieure strijkers van Amsterdam Sinfonietta. Wat een rasartieste. Wat een prachtig mens. Wat een zalige ziel. En heel die ziel liet ze zien. En voelen. En horen. Kijk en luister ook: www.wende.nu Haar thema was 'de romantische liefde'. De liefde die ze zelf nog niet heeft gevonden. Levensgevaarlijk. Voor je het weet een tranentrekkerij. Bij haar een onbeschrijfelijke ode aan het leven, aan de verbintenis van mensen, aan de uitdaging van de verwachting, de troost van de muziek. Als je van 'Ne me quitte pas' een heel nieuw lied kan maken, van diep uit je binnenste, alsof je 'de zang opnieuw uitvindt' zoals mijn diep ontroerde vrouw zei, dan ben je een hele kleine grote. Stukgeslagen en opnieuw geboren verlieten we de zaal na de daverende ovaties waarmee we haar tere gestalte wilden laten weten hoeveel we van haar houden, van Wende, neerlans hoop in bange dagen.