Vandaag gaat het over Nathalie.


Nathalie is de schoonmaakster op onze Franse stek. Ze sopt, zuigt en mopt als een speer, al 15 jaar lang. Nathalie is klein en fel en warmbloedig: grieks, algerijns, spaans, frans door mekaar. Als we bij haar aten vroeger, gebeurde het dat ze me naast zich op de bank trok en mijn koppie tussen haar borsten klemde. 'Je l'adore,' riep ze naar mijn licht verbijsterde vrouw op haar stoel. 'C'est pas sexuel, c'est social!' Even later kwam ze met 60 euro eten van de traiteur aanzetten. Terwijl zij vergenoegd toekeek, aten wij de gamba's, met onze jassen nog aan, want het was 11 graden in de flat. Geen geld voor olie. Vijf jaar geleden brak het glas. Ze ging drinken en sloeg over de kop in een greppel. Een wonder dat ze nog leeft. Ze moest tijdelijk naar een kliniek. We namen een beeldje van een engel met een kaars voor haar mee. Maanden later was ze thuis en gaf ze ons een engel terug. Zo beschermen we elkaar, zei ze. Dit jaar werd ze weer opgenomen. Ik bezocht haar alleen en ze troonde me als een trofee door de gangen en de tuin. Arm in arm langs haar vriendinnen. Bisou, bisou, hartelijke, natte kussen. Terug op haar kamer werd het serieus. Samen op haar bed gezeten, luisterde ik anderhalf uur naar haar verhaal. Misbruikt, het kon niet uitblijven. Op haar zeventiende zwanger, knokken om te overleven. 'Mais je suis fort,' zei ze, de tranen uit haar ogen vegend. Ze zal het nodig hebben. Terwijl ik dit tik, komt ze binnen met emmer en zwabber. 'Ferdinand, je vous derange pas?' vraagt ze. Non Nathalie, nee, zeker niet.


  • Facebook B&W