Vandaag gaat het over melk en honing.


We leven in het land van.... Alhoewel. We kopen weidemelk die stalmelk is en de koeien ademen en scheten onze sombere luchten vol CO2 waardoor de liefelijke bijtjes van onze honing het loodje leggen. Als we vliegend op vakantie gaan, kunnen we zomaar uit de lucht worden geschoten. Als we met de trein gaan, moeten we uitkijken wie er uit het toilet komt. Gaan we met de auto, dan voelen we ons schuldig over onze mooi-niet-schone diesel en liggen urenlange files bij hernieuwde grenscontroles in het verschiet. En heerlijk met uitzicht aan het raam van een restaurant zitten is er ook niet meer bij. Als we rundvlees kopen, krijgen we paardenvlees, vragen we zorg aan, krijgen we er zorgen bij, zien we een Maseratie voorbij flitsen, zit daar de woningbouwvereniging aan het stuur met als bijrijder de schooldirecteur die 220 miljoen voor zijn nieuwbouw uitgaf. De rovers, minkukels en leugenaars zijn onder ons, zo voelt het. Twintig jaar lang hebben we maar dan ook helemaal niet goed opgelet. Met als gevolg: overal waar je op drukt, komt pus uit. En de zwerende wonden bestrijden we met commissies en onderzoeken. Niet meer drukken dan maar.