Vandaag gaat het over nieuwe economie.


In Delft kopen mijn dochter en schoonzoon een antieke bureaustoel op wieltjes voor aan mijn bureau in ons huis in Frankrijk. Het kleinood gaat 1400 kilometer achter in hun auto zuidwaarts. Helaas, de leuningen passen niet onder het bureaublad en de wieltjes maken krassen op de tegelvloer. Dus gaat de stoel 1400 kilometer noordwaarts retour, naar de schuur van mijn NL huis. En staat hier vier jaar te verstoffen, uit verkeerde piëteit voor een duur cadeau dat niet paste. Vorige week stond de stoel echt in de weg. Marktplaats moest uitkomst brengen. Prijs: 95 euro (huil, huil), eerste bod: 95 euro. Vooruit maar. De koper wil de stoel meteen komen halen. Ik bel hem en vraag waar hij woont. In Delft. In Delft? Ja, hoezo? Maar daar moet ik morgen heen, naar mijn dochter en schoonzoon! Ik breng ‘m u wel. In welke straat? Maar dat is honderd meter van mijn dochter vandaan! Zo zwerft een stoel 2800 kilometer door Europa om uiteindelijk terug te keren op de plek waar hij vandaan komt. ‘Ik heb nog 150 uur parkeertijd over voor dit jaar,’ zegt de koper bij de deur. ‘Echt? Mijn dochter snakt naar parkeeruren, want de hare zijn schoon op en het jaar is nog een maand lang. Ruilen dan maar?’ Nieuwe economie: parkeren in de stad in ruil voor een antieke bureaustoel.


  • Facebook B&W