Vandaag gaat het over de liefde.

Te neergeslagen door de staat van zijn in de wereld die de Volkskrant mij 's ochtends had voorgeschoteld, vergezelde ik zaterdag met enige scepsis mijn vrouw naar een concert. Het betrof de opera Alceste, mooie muziek van Gluck bij een klassiek verhaal. De geliefde koning Admetos van Thessalie ligt op sterven. Heel het volk rouwt maar de geesten van de Hades, de onderwereld, zijn onverbiddelijk. Alleen als iemand anders zijn plaats inneemt, zal hij leven. Uiteindelijk besluit zijn vrouw, de schone Alkestis, dat zij zal sterven om haar innig geliefde echtgenoot en haar volk te redden. 'De onrechtvaardige, wrede schikgodin doorsnijdt de draad van haar gelukkige leven,' klaagzangt het koor. En Admetos smeekt zijn geliefde telkens opnieuw, en tevergeefs, om hem te laten sterven. Maar zie! Op het laatste moment zet Hercules, de zoon van Zeus, zijn onmetelijke krachten in om Alkestis voor de poorten van de hel weg te slepen en haar te herenigen met haar kinderen en haar koning.

'Le ciel les a sauvés pour le bonheur du monde,' jubelt het koor. De hemel heeft hen gered voor het welzijn van de wereld. Ik jubel het stilletjes mee. Niet slecht voor een gure zaterdagmiddag in een boze novembermaand.