Vandaag gaat het over gazpacho.

In Nederland eten we de soep liefst net zo heet als die wordt opgediend. Grote borden tegen de nattigheid en de kou. In Zuid-Spanje is de soep zelf koud. De gazpacho is goed tegen de hitte. Tienduizenden Nederlanders proberen er aan te wennen. Aan de hitte, en aan de soep. Dat doen ze door aan de kust vlak bij elkaar te gaan wonen. Heel het jaar door, of alleen in de winter, op de vlucht voor de Hollandse kou. Wat ze gemeen hebben is dat veertig jaar groei in Nederland hun bloei is geweest en dat ze dat tot hun eind toe zo hopen te houden. Dagmenu's van 12 euro en implantaten voor 223 euro helpen dan om hun buiken en monden gevuld te houden, in weerwil van de armzalige 0.7 procent rente op hun vermogensspaarrekening bij ING in NL. Vorige week was het 25 graden aan zee in Altea bij Benidorm. Heerlijk weer tegen de toenemende kilte in de botten en de stram in de spieren. 's Avonds koelt het af maar dan is er de warmte van de rituele samenkomsten in de restaurants. Alles op de boulevard zit proppie vol. De taal is Nederlands, de leeftijd zeventig plus en de stemming opperbest. Overal wordt er gekust en op schouders geslagen om het elkaar kennen te bevestigen. Het is zonneklaar dat deze vluchtelingen het naar de zin hebben in hun nieuwe omgeving. En terug aan tafel is er voor vier euro de soep van de dag. Vandaag is dat preisoep. Volle, hete kommen waar je zo heerlijk je handen omheen kunt vouwen tegen de opkomende artrose

in de vingers. Viva Naranja.


  • Facebook B&W