Vandaag gaat het nogmaals over haar.


Mijn vrouw las het stukje en vond het jammer dat het al afgelopen was. Ze had meer willen lezen over de intimiteit die ik voel als ze m'n haar tondeert. Tja zeg, moet ik zeggen dat ik met m'n schouderbladen haar buik probeer te voelen als ze achter me staat? Het is wel zo, trouwens. Met haren knippen moet ik altijd denken aan apen vlooien. Wat een heerlijk volk, dat dagelijks de tijd neemt om liefdevol aan elkaar te zitten. Ik ben jaren bij dezelfde kapster geweest en ofschoon ze mij maar een keer in de zes weken 20 minuten zag, sprak ze met me diep gevoelig over de relatie met haar ouders en haar vriend. Zo intiem is knippen dus. Volgens mijn vrouw zijn veel vrouwen geil op haar. Moet het wel een beetje mooi haar zijn, natuurlijk. Maar ook zijn er vrouwen in haar omgeving die zeer van kale hoofden houden. Kaal geschoren dan. Als mijn vrouw ze wijst op de doodenge speknekken met huidplooi die daarvan, zonder dat de man het zelf ziet, het gevolg zijn, kijken ze haar verbaasd aan. Hoezo lelijk? Ook vraagt mijn vrouw aandacht voor de idiote hoeveelheid tijd die vrouwen in hun leven aan hun haar (moeten) besteden. Vooral Hollandse vrouwen want hun haar is vaak hopeloos: hard, piek, doods. En dat is in het straatbeeld te zien. Heel veel korte koppen, dat scheelt tijd en kapperskosten. Tot slot vraagt mijn vrouw aandacht voor de relatie tussen haar en karakter. Josephine van negen kan al super elegant aandacht vragend haar haar naar achteren werpen. En het haar van Chris van zes zit elke ochtend net zo dwars als-ie zelf kan zijn.


  • Facebook B&W