Vandaag gaat het over dagboek.


Ik hou sinds 1984 een dagboek bij. Ik schrijf mijn verslagen met de hand, steeds in dezelfde zwarte kasboeken die inmiddels een flinke stapel vormen. Waarom houdt een volwassen man een dagboek bij? Voor z'n nageslacht? Omdat hij het zo bijzonder vindt, dat leven van hem? Om wat te doen te hebben? Het kan allemaal. Bij mij, denk ik, terugkijkend op 31 jaar stug doorschrijven, is het vooral een kwestie van de tijd vasthouden. Wat deed je, wat dacht je, wat voelde je wanneer? En, is het gelukt? Ja, toch wel. Ik vind het heerlijk om op 9 oktober 2015 9 oktober 1985, 1995 en 2005 erbij te pakken en te herbeleven hoe het toen was, een druppel info uit de zee van tijd die is vergleden in de mist van mijn herinnering. Grappig is het om te lezen wat een ambities je allemaal had die nooit zijn uitgekomen en wat je allemaal wel vond van van alles. Wat steeds weer tegenvalt is de herhaling van zetten. Hoe vaak komen steeds weer dezelfde activiteiten, en erger, dezelfde zorgen, ergernissen en goede voornemens daarop, in die dagboeken terug. En ik schrijf ze telkens weer neer op een manier die verraadt dat ik geen flauw idee heb dat ik ze al een paar keer eerder heb opgeschreven. Bijna zielig. Maar zo is het. Wat moet er met al die boeken gebeuren als ik straks dood ben? Ze gaan mee de kist en de oven in. De dag er voor hoop ik nog snel even te kunnen kijken wat er op die datum tien, twintig, dertig, wie weet veertig jaar daarvoor aan dagboekwaardigs in mijn leven gebeurde.