Vandaag gaat het over oud.

Vorige week kwamen er veel reacties binnen op het MaWoVrij-stukje over de 86-jarige Didier die er niet langer van overtuigd is dat het leven voor hem nog veel zin heeft en het liefst in de gelegenheid zou zijn er menswaardig uit te stappen. Diezelfde dag werd hier een onderzoek gepubliceerd waaruit blijkt, dat vorig jaar in ons land aan de extreem lange en ingrijpende griepepidemie bijna 9000 bejaarden zijn overleden, 7000 meer dan normaal. Z-e-v-e-nd-u-i-z-e-n-d! Minstens zo opzienbarend als het aantal was de geringe ophef die dit nieuws bracht. Geen opening van het Journaal, geen chocoladeletters van koppen, geen felle polemiek in de discussierubrieken over oorzaak, gevolg en mogelijke oplossingen, bij mijn weten zelfs geen Kamervragen. Hoe kan dat? Miljoenen kostende maatregelen en aangescherpte wetgeving moeten er voor zorgen dat het aantal verkeersdoden met enkele tientallen verder daalt. En hier gaan we als maatschappij ogenschijnlijk achteloos voorbij aan zevenduizend doden. Je ontkomt er bijna niet aan om te denken dat men denkt: ach, ze waren toch al oud. Tegenover het cynische ‘opgeruimd staat netjes’ staat hier het even cynische ‘wie weet voor hoe velen van hen de griepdood als een bevrijding kwam…’.